گ‍‍ودزیلا سواری D:

هر «گودزیلا»یی که می‌بینید، «زندگی» را جایگزینش کنید:)

بیست و سوم تیرماه نود و شش

یکی دو هفته قبل تاریخ مهمی نبود برایم. فقط در این حد که باید بیست و سوم بروم سر جلسه‌ی اولین آزمون تابستان کانون. از یکی دو روز قبلش مهم شد ولی‌ و البته مهم‌تر برای او. 

صبح بیست و سوم مثل همیشه نبود. حس همراهم، همان حسی بود که صبح روز عقد خواهرم و حتی برادرم هم داشتم. همانقدر غریب، همانقدر مجهول. حس خوشحالی و حس نگرانی و صد البته ناراحتی. مادر هم فهمیده بودند حتی. او قرار بود صبح بیست و سوم در مسجد محله‌شان عقد کند و من چقدر حس‌های متفاوت و متضاذی داشتم درباره این اتفاقِ مهم زندگی‌اش.

بیست و سوم قبل‌تر از اینکه تاریخ عقد او باشد، تاریخ آزمون کانون من بود. نمی‌دانم چرا اینقدر همه‌ چیز با هم رقم می خورد همیشه. نشد که بروم سر عقدش. چون خانواده‌ام معتقد بودند آزمونم مهمتر از پیوند دوستی چندساله‌ی ماست.

بعداز ظهر که دیدمش، همان بود. همان همیشگی. تراز کانونم را میگویم. بدون هیچ تغییری. روی روال ثابت خودم علیرغم همه‌ی تلاش‌های دو هفته‌ی مداوم.

شب که او را دیدم، حس کردم چقدر خوشحالم برایش. همان بود، همان همیشگی‌ این‌بار ولی دو نفر بود. زود نبود برای دو نفره شدنش؟ نه. او خیلی بزرگتر از من بود. در شناسنامه شاید فقط شش ماه ولی در فکر نه‌. 

از بیست و سه تیر نود و شش تا حالا هنوز این پیوند دوستیِ شش ساله در برزخ است. بعد از ازدواجِ او، می‌رود به جهنم یا می‌ماند و سعی‌ش را در بهشتی شدن می‌کند؟ مهم نیست اصلا. مهم فقط اوست که حالا دیگر او نیست، آنها شده است. دونفره‌ی مدام و عشقی که همان شب هم در نگاهشان و حرف زدن‌های یواششان و خنده‌های خجالت‌زده‌شان موج می‌زد.

شاید این قشنگترین و بهترین و دوست‌داشتنی‌ترین حالت ممکن برای مرگ تدریجی یک رفاقت باشد... شاید...


* برایش خواندم: حیف فریاد مرا بغض به یغما برده، یک بغل حرف ولی محض نگفتن دارم... نفهمید منظورم را. شاید فکر کرد قرار است شعری یادش بدهم که در دلتنگی‌هایش برای همسرش بفرستد و بخواند. خندید. من هم خندیدم و در دل تکرار کردم: خنده‌ی تلخ من از گریه غم‌انگیزتر است.

** دوستِ عروس بودن هم در نوع خودش پست جالب و خنده‌داریست :)))

*** این‌ها همه زاییده یک احتمال است. که حتی قوی هم نیست اصلا. ولی ترسناک است. آنقدر ترسناک که باید از آن نوشت...

**** دوگانه‌ی خوشحالی و ناراحتی، اشکِ خوشحالی و ناراحتی توأم با هم. تا خالا تجربه‌اش کرده‌اید؟ :)

***** می‌شود شما هم برایش دعای خوشبختی کنید؟ :) 


+ در آغوش حق (:

۴ نظر
فـاطمـه نـظری
۲۵ تیر ۱۲:۴۵
این حس رو که میگى بارها بهش فکر کردم...
با خودم میگفتم اگه یه روز عاشق شه و ازدواج کنه، سرانجام دوستیمون چى میشه؟ آیا دیگه حرفاى مشترکى داریم با هم؟ خیلى مبهمه برام... 
آرزو میکنم دوستت همیشه خوشبخت و شاد باشه :)

پاسخ :

آره واسه منم همینطور بود... الانم هنوز نمیدونم دقیقا چجوری میشه...
ولی به نظرم بعد ازدواج یکی از دوستا، اون دوستی دیگه هیچ وقت مثل قبل نمیشه...

خییییلی ممنونم از تون:)))))
حوا بانو
۲۵ تیر ۱۴:۵۸
تقریبا همه ی دوستام عروس شدن و یا تو دوران نامزدی هستن :)
تجربه کردم حالتو...خوشحال و ناراحتی با هم رو... :)
حس خوبیه دوست عروس بودن :)

امیدوارم آنهای متنت خوشبخت بشن و عاقبت به خیر :)

پاسخ :

وای:) خوشبخت بشن همشون ان‌شاءالله:)))
آره خیلی ناجوره:/ اصلا نمیتونستم به کارام برسم:) 

مخصوصا تو مجلسش:))) مقام جالبیه دی:


ان‌شاءالله:))) خیلی ممنونم ازتون حوای عزیزِ دل:)
آرزو ﴿ッ﴾
۲۵ تیر ۱۵:۰۳
ان‌شاءالله خوشبخت و عاقبت بخیر بشن جفتشون :)

پاسخ :

ممنونم آرزو بانوی مهربون :)))
** سیلاک **
۲۵ تیر ۲۰:۱۵
ان شا الله که خوشبخت و خوشحال باشن .. ان شا الله عروسی شما :)))))

پاسخ :

خیلی خیلی متشکر (((:
بخش دوم رو نادیده میگیرم :) 
تنها امکان ارسال نظر خصوصی وجود دارد
شما میتوانید از این تگهای html استفاده کنید:
<b> یا <strong>، <em> یا <i>، <u>، <strike> یا <s>، <sup>، <sub>، <blockquote>، <code>، <pre>، <hr>، <br>، <p>، <a href="" title="">، <span style="">، <div align="">
تجدید کد امنیتی
نظر شما به هیچ وجه امکان عمومی شدن در قسمت نظرات را ندارد، و تنها راه پاسخگویی به آن نیز از طریق پست الکترونیک می‌باشد. بنابراین در صورتیکه مایل به دریافت پاسخ هستید، پست الکترونیک خود را وارد کنید.
About me
زندگی ذاتش مثل گودزیلاست؛ عجیب، غیرقابل پیش بینی، گاهی وحشتناک، گاهی جالب، گاهی آرام.
چطور می شود گودزیلا ها را رام کرد؟ و چطور می شود افسار گودزیلا را به دست گرفت؟
این همان چیزیست که آدم ها را به حرکت وا می دارد...

:)
پیام های کوتاه
طراح قالب : عرفـــ ـــان قدرت گرفته از بلاگ بیان