گ‍‍ودزیلا سواری D:

هر «گودزیلا»یی که می‌بینید، «زندگی» را جایگزینش کنید:)

متولد یکِ تیر (:

هرسال روز تولدم روز مقدس و خاصی‌ست برایم(:  روز‌های تولدم احساس میکنم باید فکر کنم به اینکه این یک‌سال قرار است چه کار کنم‌. راستش یک تیر امسال حسابی به این فکر کردم که سالِ پیش رو عجب سال خفن و پرکاری‌ست(: و چقدر باید سعی کنم تک بعدی نشوم. سعی کنم به اوج خودم برسم. حالا دیگر دو سال بیشتر با بیست سالگی فاصله ندارم(: 

حس می‌کنم هفده سالگی را چه زود و با سرعت پر کردم. هجده سالگی باید یوا‌ش‌تر بگذرد. یواش‌تر و با طمأنینه بیشتر و روزهای حسابی‌تر. به سنی نزدیک می‌شوم که باید از بی‌خیالی این روزها فاصله بگیرم و پرتاب شوم به یک بازی بزرگتر. ترجیح میدهم به جای پرتاب شدن به آن، آرام آرام آن را مزه کنم(: شاید اینجوری بیشتر احتمال داشته باشد که جان سالم به در ببرم(:

خلاصه که خوشحالم(: هفده سالگی سن خوبی بود برایم(: خیلی خیلی دوست داشتنی(: حالا می‌روم که هجده سالگی را رقم بزنم(: و کم کم آماده شوم برای ورود به دهه سوم زندگی‌ام. به شرط بقا البته(:


--------------------------------------------------------


* جشن تولد دوست‌داشتنی، کادوهای دوست داشتنی تر و کادوهایی که هنوز نگرفتمشان(((: مثلا دوستم زنگ زده و از خودم می‌پرسد چطور سوپرایزم کند(((: 

* بعد از سال‌ها، در این جشن تولد همه‌ی خانواده بودند :)))

* می‌شود برایم از تجربه‌های هجده سالگی‌هایتان بگویید؟ از اینکه چه کار‌هایی کردید. چه کارهایی دوست داشتید بکنید. چه کارهایی را اگر برگردید به هجده سالگی انجام می‌دهید. چه کارهایی را پیشنهاد می‌دهید و کلا به یک تازه هجده‌ساله شده چه توصیه‌ای دارید دییی: باید اعتراف کنم مهمترین قسمت پستم همیجاست(((:

۱۱ نظر ۵ موافق ۲ مخالف

خاص‌ترین مخاطب

تو ماه را کنار بزن، من هم ستاره‌ها را کنار می‌زنم. تو خورشید را و من هم ابرها را.

اصلا بیا و بهشت را هم کنار بزن‌. بازیِ دو سر برد است. تو کنار بزنی، من چه محو تماشایت بشوم یا نشوم، چه بغلم کنی یا نکنی، باز حداقلش این است که حجاب‌ها را برداشته‌ای؛ برداشته‌ایم.

اصلا مگر برای تو فرقی دارد؟ تو که آخرش همانی. این منم که شاید بتوانم بزرگتر شوم. منم که شاید بتوانم ببینمت. ولی تو احتمالا سر تکان می‌دهی و برای چشمانم نگرانی. که نکند ناگهان نگاهم در تماشای تو بمیرد. که نکند ناگهان جسمم در تماشای تو بمیرد.

رَحَ‌مَ را که هزار بار هم هجی کنم، که هزار بار هم ببرمش و بیندازمش در فعیل و فاعل و هزار وزن دیگر، باز آخرش مال خودت است. آخرش فقط به تو می‌چسبد و لاغیر. مثلا فکر کن صفت‌های ساخته شده از رَحَ‌مَ در عربی زمخت، برای یکی دیگر باشد. حتی فکرش هم خنده‌دار است.

بعدها، روزی اگر یادم بیاید که تو آن شب دلم را برداشتی و حسابی سرِحالش آوردی، آن وقت اگر باز بخواهم ناراحتت کنم، بدان که دستِ خودم نیست. من یک فراموشکار هستم که گاهی حماقت‌های ناجوری می‌کند. بدان که از سر جنسم نیست که بدجنس باشم یا از نوع خوش جنسش. دست تو که جنس بد نمی‌دهد هرگز؛ می‌دهد؟

می‌دانی به نظرم در بین تمام مخاطب‌ خاص‌هایی که تا حالا دیده‌ام، یکی هست که لنگه ندارد. یکی هست که دلش دریاست. درست مثل خودت. مثل خودت که مثلی نداری...

۵ نظر ۵ موافق ۰ مخالف

پشت صحنه‌ی انار کِشون:)


* اول این پست را ببینید(:

::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::

در اوج امتحانات و از قضا به هنگام دست و پنجه نرم کردن با امتحان عربی، خاتون جانمان پستی گذاردید در این امر که او را بِکِشیم.ما نیز اطاعت امر نموده، کشش نقاشی خاتون را به بعد امتحان عربی واگذار گرداندیم:)

بعد از امتحان عربی، پیکاسو طور بر مسند تکیه زده و ماژیک و تخته وایت برد در دست گرفته و شروع به نگارش خاتونِ اناریمان کردیم.

حال در بحر تفکر که چگونه وی را کِشَم که هم حق تصوراتمان محفوظ بماند و هم قابل پخش در انظار عمومی باشد. باری، دست به قلم برده و چنان کمال‌الملک -رضی‌الله عنه- کشش آغاز نموده و بر تصوراتمان دست یازیدیم و آنها را از اعماق تفکر به سطح کاغذ نشاندیم و این نه آسان که سخت می‌نمود و عجیب از آن اسمارتیز فرزانه که بزرگان اوج نقاش وی را «چشم چشم دو ابرو»هایی که رسم کرده بود می‌دانستند.

باری این جوان فرزانه، بر آن شد که دختِ انار را به سان ملیکی بر کاغذ نشاند و بال‌های ملیک همانا و آمپاس ناجور اسمارتیز همانا‌. چنان که اسمارتیز بارها و بارها تمرین بالِ ملیک در کاغذ نموده و سرانجام در جهت قرینه گرداندن بال‌ها به خط کش متوسل گشت و همانا برای وی، همواره قرینه شدن نقاشی‌هایش مصیبتی بوده بس عظیم(به عنوان مثال در نگارگری‌های وی، هیچ نقاشی نتوان یافتن که چشم و ابرو در آن قرینه‌ی یک‌دگر باشند:/)

پس از نگاشتن ملیک و بال‌هایش، آمپاس دیگر کشیدن علایق دخت انار بود که اسمارتیز سعی نمود آنها را به ساده‌ترین و کم زحمت ترین نوع ممکن به تصویر کشد و او به واقع در کشیدن هرچیز انحنا داری همانند گنبد و گلدسته و گیتار، به شدت ناتوان بود.

در این اثنا، گویی امداد‌های غیبی حق‌ تعالی بر او نازل گشت و وی بر کشش آن تصاویر سخت، توانا گشت و سپس در هر دایره‌ی اطراف ملیک، تصویری از علایق خاتون گذاردید و بعد از آن دست خاتون را در دست دیگری کشید که برداشت خاصِ او بود و همانا برداشت‌های دیگر از آن نابخشودنی‌‌ست.

و بعد از تمام اینها، کنج هنری ترین  اثر تمام عمرش را امضای هنری گماشت و بر آن لبخندی زده و مشعوف و مسرور از اثر خویش به عکاسی از آن مشغول گردیده و عکس آن را روانه‌ی وبلاگ خاتون کرد. 

فوقع ما وقع...


(: 



------------

* بنا به صلاح‌دید خودم و خاتون، موقت یا دائمی خواهد بود:))

* منتظر رای‌های شما هم هستیم دیییی: در عروسی‌هایتان جبران می‌نوماییم:)

* در همین راستا پیشنهاد می‌شود که شما هم بنویسید از پشت صحنه‌ی نقاشی‌هایتان(:

+ در آغوش خدا:)

۹ نظر ۳ موافق ۰ مخالف

به نام پدر...

آدم باید چقدر بزرگ باشد که مردم با شادی‌اش بخندند و با غمش گریه کنند؟ چقدر بزرگ است یعنی؟ 

فکر که میکنم به حضرت پدر، فکر میکنم باید خیلی مهربان باشد. این را از شب‌ها و سحرهای نجف هم می‌شود فهمید. از آن حرم کوچک و خودمانی و محشرش.

قبل‌تر ها فکر می‌کردم او فقط پدر سادات است یا نهایتا پدر یتیم‌ها. اما حالا فکر می‌کنم یتیمی که فقط به سایه‌ی پدر نیست‌. گاهی دل آدم یتیم است. آن وقت حضرت پدر، حرفش می‌شود خوراک دلت، یادش می‌شود سایه‌ی سر دلت. و چه سایه‌ای بهتر از حضرت پدر.

این شب‌ها، پدر به محراب رفته یا به آسمان...ه فرقی می‌کند؟ محرابی که متصل به آسمان باشد دیگر فرقی ندارد اسمش را چه بگذاری... 


* حضرت پدر به این بزرگی که ولادتش منبع رحمت باشد، ولایتش هم، شهادتش هم که دیگر واویلا... خدایا چه مخلوقاتی داری... آدم دهنش باز می‌ماند از این همه عظمت...

**‌جوشن آخر عشق‌بازی با خداست:) اول‌هایش گرمت می‌کند، وسط‌هایش دلت را بر‌میدارد و با خودش می‌برد، آخرهایش می‌میری دیگر... یا انیس من لا انیس له...

*** ولی‌ عصر... کجایید آقای این شب‌ها؟ به علی قسمتان دهیم، می‌آیید؟ به علی قسمم دهید، برمیگردم به سمتتان؟ آه از من، آه از نشستن من، آه از نبودنم...آه...

**** از قرآن به سر گرفتن، آن‌جایش که دربرابر امام حاضرت می‌ایستی و خدا را به او قسم می‌دهی... بالحجة بالحجة بالحجة .... بهد ریز ریز اشک می‌ریزی که مگر اصلا رویت می‌شود آخر؟



۱۴ موافق ۰ مخالف
About me
تابستونِ عزیزِ دل :)
طراح قالب : عرفـــ ـــان قدرت گرفته از بلاگ بیان